In dit interessante artikel beschrijft Lindsay Gavos Todd (HKS Healthcare Fellow 2010-2011) hoe ze als architect empathisch is geworden voor diegene die in het te ontwerpen ziekenhuis, werken en verzorgd worden. Lindsay Gavos Todd beschrijft hoe empathie van origine een logisch onderdeel van de industrie was. Face to face connecties waren vroeger de enige manier om zaken te doen. Daardoor was contact met de gebruikers vanzelfsprekend. Vaak waren ontwerpers en gebruikers zelfs dezelfde, zoals de visser die zelf zijn hengels ontwierp. De industriële revolutie heeft de automatische connectie tussen ontwerper en gebruiker verbroken voor zowel producten als diensten.
Architectuur is in veel opzichten een professionele dienstverlening die op het eerste gezicht ruimschoots gelegenheid biedt voor empathie tussen de gebruiker en de ontwerper. Dit is echter niet altijd het geval en in het artikel beschrijft ze hoe die verbinding weer tot stand kan komen.
“When people step outside of who they are and what they know, they often uncover previously unseen opportunity for change and innovation.”